قصه نوازنده کوچکی که با قلب اهدایی باردیگر به زندگی بازگشت از انصراف خانواده اهداکننده تا ظهور یک معجزه
به گزارش سلامت باشی، خبر رسید که قلبی برای پیوند پیدا شده است. خانواده گیرنده انگار جان باردیگر ای گرفتند. «یوسف» را آماده کردند و بسمت اتاق عمل بردند. اما عمر این خبرِ خوش چندان به درازا نپایید... خانواده اهداکننده، درست در آخرین لحظه، از تصمیمشان منصرف شده بودند.
الهه جعفرزاده: صدای سنتور در بخش پیوند قلب بیمارستان شهید رجایی تهران پیچیده بود. پسری که تا چند روز قبل حتی نفس کشیدن برایش سخت شده بود، روی تخت نشسته بود و آرام مضراب روی سیم ها می کشید. دکتر اظهار داشته بود: «سنتورش را بیاورید، بزند.»
و یوسف «دوباره» نواخت.
مادر و پدر آن لحظه فقط اشک می ریختند؛ کنار پسری که انگار دگرباره متولد شده بود.
چند ساعت پیش از به صدا درآمدن نوای ساز، قلبی از خوزستان به سینه او پیوند خورد؛ قلب جوانی موتورسوار که حالا به قول مادر یوسف، «هنوز هم در تن پسرم زندگی می کند.»
خاطرات در رابطه با «اهدای عضو»، فقط یادآور یک تصمیم پزشکی نیست؛ روایت مادرانی است که میان مرگ و زندگی ایستاده اند. مادرانی که یا باید رضایت بدهند تکه ای از فرزندشان در بدن دیگری ادامه پیدا کند، یا مادری که پشت در اتاق عمل، میان امید و ترس، چشم به آسمان دوخته و منتظر معجزه است.
تصویر چهره متعلق به یوسف صابری است؛ که با کمک هوش مصنوعی فضاسازی شده. عشق به سنتور و موتور
وسف صابری، نوجوان ۱۵ ساله اهل شهرکرد، متولد ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۰ است؛ دانش آموز کلاس نهمی که اینروزها خودش را برای انتخاب رشته آماده می کند. عاشق کامپیوتر، هوش مصنوعی و نرم افزار است. اما قبل از تمامی این ها، یک عشق قدیمی در زندگی اش وجود دارد؛ موسیقی.
یوسف سال هاست سنتور می نوازد. حالا هم پس از پیوند قلب، هنوز موسیقی بخشی از زندگی اوست؛ همان گونه که موتورسواری.
مادرش با خنده می گوید: «الان فقط عشق موتور سنگین دارد. هر روز می گوید موتور می خواهم. آرزو دارد یک روز موتور سنگین بخرد و کل شهر را با آن بگردد.»
اما پشت این ذوق پسرانه، سال ها ترس، بیماری و انتظار خوابیده است.
یک داغ، آغاز یک نگرانی/ مرگ یونس، سایه اش را روی قلب یوسف انداخت
انواده صابری چهار فرزند داشتند؛ یوسف، یونس، یاسین و رضا. یونس، برادر کوچک تر یوسف که متولد ۲۷ مهر ۱۳۹۱ بود، سال ۱۳۹۶ بر اثر نارسایی قلبی از دنیا رفت؛ اتفاقی که زندگی خانواده را تغییر داد.
مادر یوسف می گوید: «وقتی یونس فوت شد، به سفارش پزشکان، پسران دیگرم را هم بردم برای چکاپ. یوسف را که معاینه کردند، گفتند او هم مشکل قلبی -شبیه برادرش- دارد، اما شدت آن کمتر است.»
از همان سال، اسم یوسف در فهرست دریافت کنندگان پیوند قرار گرفت، اما پزشکان امیدوار بودند قلب خودش چند سال دیگر دوام بیاورد. یوسف با دارو زندگی می کرد و تحت نظر بود؛ تا تابستان ۱۴۰۱.
«بعد از آن دیگر نفس کم می آورد، سرفه های شدید داشت، غذا نمی توانست بخورد. خیلی نحیف شده بود.»
آن روزها، مادر خانواده تازه پسر کوچکش، رضا، را به دنیا آورده بود. هنوز ۱۵ روز از زایمانش نگذشته بود که تصمیم گرفت نوزادش را پیش خانواده بگذارد و یوسف را به تهران ببرد: «به همه گفتم من نمی توانم بمانم. حال یوسف خوب نیست، باید ببرمش تهران.»
وقتی به بیمارستان شهید رجایی رسیدند، پزشکان وضعیت قلب یوسف را بررسی کردند. عملکرد قلب در پایین ترین سطح بود؛ وضعیتی بحرانی که فقط با پیوند می شد نجاتش داد.
مادرش می گوید: «بعد از شنیدن توضیحات تیم پزشکی، حالم دست خودم نبود، نه دیگر چیزی می دیدم و نه حرف کسی را می شنیدم. فقط صورت خیس از اشکم را با دست پوشاندم که یوسف نگران نشود و نترسد.»
هم چنین بخوانید: پروازِ یک پریِ کوچکِ «آبی پوش»؛ روایت مادری که تمام اعضای دخترش را اهدا کرد/ «دلم نمی خواست چند مادر دیگر داغدار شوند»/ به مامان بگویید دلتنگ نباشد! چند قدم مانده به زندگی/ «تا اتاق عمل رفتند و بدون پیوند برش گرداندند»
فردای بستری شدن، خبر رسید که قلبی برای پیوند پیدا شده است. خانواده انگار جان باردیگر ای گرفتند. یوسف را آماده کردند و به سوی اتاق عمل بردند.
اما عمر این خبر خوش چندان به درازا نپایید... خانواده اهداکننده، درست در آخرین لحظه، از تصمیمشان منصرف شده بودند.
مادر یوسف خاطره آن شب را هنوز با بغض تعریف می کند: «بعد از انصراف آن خانواده، همه چیز به هم ریخت؛ در اتاق عمل وقتی دستگاه ها را از پسرم جدا کردند که او را به بخش ببرند، حالش بد شد. نفسش رفت و یک دفعه دیگر دنیا دور سرم چرخید. من در آن لحظات فقط اشک می ریختم و زیر لب می گفتم خدایا من توان یک داغ دیگر را ندارم. پسرم را به من ببخش.»
دقایقی بعد تیم پزشکی با موفقیت توانست یوسف را احیا کند و شرایط تحت کنترل در آمده بود. آن شب، امید خانواده صابری باردیگر به انتظار گره خورد؛ انتظاری تلخ میان مرگ و زندگی.
تماسی که نوید زندگی می داد/ «علی سنتوری»، موسیقی متن سکانس انتظار
چند هفته گذشت. یک روز بامداد زود موبایل پدر یوسف زنگ خورد؛ تماس از بیمارستان بود. قلب دیگری پیدا شده بود؛ قلب پسری جوان از خوزستان که در تصادف جان باخته بود.
این بار مادر یوسف حتی به نزدیکان هم از این مورد چیزی نگفت. می ترسید باردیگر همه چیز خراب شود: «شبیه معجزه بود. گفتم به کسی نمی گویم، صبر می کنم عمل صورت گیرد و با چشمان خودم ببینم و باورش کنم.»
مادر می گوید: «مراحل ادرای و درمانی لازم که انجام شد، یوسف هم آرام گرفته بود؛ انگار می دانست که همه چیز خوب پیش خواهد رفت. قبل از رفتن به اتاق عمل، سنتورش را از کنار تخت برداشت و قطعه معروف «علی سنتوری» را نواخت.»
پدر و مادر با فرزندشان برای ساعاتی خداحافظی کردند و او را به خدا سپردند. بعد فقط دعا بود و انتظار و اشک هایی که مادر تلاش در پنهان کردنش داشت: «آن مدت جلوی یوسف گریه نمی کردم. فقط می گفتم تو قوی هستی، تا اینجا دوام آوردی، از این به بعدش را هم می توانی.»
*تصویرسازی از هوش مصنوعی*
عمل پیوند ۹ مرداد ۱۴۰۱ انجام شد. ساعت ها طول کشید تا بالاخره خبر رسید عمل موفق بوده است.
سه روز بعد، خانواده اجازه پیدا کردند از پشت شیشه یوسف را ببینند: «لباس مخصوص پوشیدیم و از پشت شیشه نگاهش کردیم. من و پدرش فقط اشک می ریختیم، اما این دفعه از روی شوق.»
چند روز بعد، وقتی حال یوسف کمی بهتر شد، دکتر مهدوی گفت سنتورش را برایش بیاورند. مادرش می گوید: «برای دکترها ساز زد. همان موقع فهمیدیم برگشته به زندگی، یا باردیگر متولد شده.»
صدای سنتور در بخش پیوند، برای خانواده فقط موسیقی نبود؛ صدای برگشت امید بود: «وقتی باردیگر ساز زد، من و پدرش فقط همدیگر را نگاه می کردیم و گریه می کردیم. خدا را شکر می کردیم که فرزندمان باردیگر نفس می کشد.»
قلبی که هنوز عاشق موتورسواری است
خانواده اطلاعات زیادی از اهداکننده ندارند؛ فقط می دانند پسری جوان از خوزستان بوده که حین موتورسواری تصادف کرده است. شاید برای همین است که پس از پیوند، علاقه عجیب یوسف به موتور، برای خانواده معنای دیگری پیدا کرده است.
مادرش می گوید: «پسرم بارها گفته "مامان، فکر کنم آن پسری که قلبش را به من داده اند، موتورسواری را دوست داشته". یوسف می گوید من این علاقه را حسش می کنم و خودم هم با آنکه هیچگاه آن آقا را ندیده ام، خیلی دوستش دارم.»
خانواده صابری هیچگاه خانواده اهداکننده را ندیده اند، اما مادر یوسف می گوید همیشه به آن مادر فکر می کند؛ مادری که در سخت ترین لحظه زندگی اش، رضایت داد قلب فرزندش در سینه نوجوان دیگری بتپد: «واقعا دل خیلی بزرگی می خواهد. یک مادر چه طور می تواند از قلب بچه اش بگذرد؟»
بعد سکوت می کند و آرام می گوید: «من هیچگاه فکر نمی کنم آن پسر مرده باشد. قلبش هنوز در بدن بچه من می تپد و این نشان از جاودانگی اوست.»
نبض زندگی گیرندگان عضو، وابسته به دارو
زندگی پس از پیوند، فقط به موفقیت عمل ختم نمی گردد. دارو، آزمایش و نگرانی، بخشی دائمی از زندگی این خانواده شده است.
مادر یوسف می گوید اینروزها بزرگ ترین دغدغه شان، کمبود داروهای بیماران پیوندی، همچون داروی «مایفورتیک» است: «بعضی وقت ها دارو را به تعداد و مقدار کامل به ما نمی دهند. می گویند کم است یا سقف خرید همین مقدار است. ما خیلی نگران این مورد هستیم.»
او با وجود تمام سختی ها، بارها از دکتر سیدمحمد مهدوی و کادر درمان بیمارستان شهید رجایی نام می برد؛ از پزشکی که به قول او «حتی روزهای جمعه هم به بخش می آمد، برای بچه ها خوراکی و اسباب بازی می آورد و ساعت ها کنارشان می ماند. انگار همه این بچه ها، بچه های خودش بودند.»
«من هم می خواهم اهداکننده باشم»
مادر یوسف حالا ۳۳ ساله است؛ مادری که یک فرزندش را از دست داده و زندگی باردیگر فرزند دیگرش را با چشم دیده است. این تجربه نگاهش به مرگ و اهدای عضو را تغییر داده است. او می گوید حالا خودش هم می خواهد کارت اهدای عضو بگیرد: «همیشه دعا می کنم اگر روزی مقرر است بمیرم، طوری باشد که اعضای سالم بدنم به درد آدم های دیگر بخورد. دلم نمی خواهد زیر خاک بماند.»
برای او، اهدای عضو فقط یک تصمیم پزشکی نیست؛ ادامه زندگی در بدن آدم های دیگر است: «وقتی گفتند قلب پیدا شده، انگار باردیگر جوانه زدیم. در این مواقع انگار نور امید باردیگر در قلب آدم روشن می شود.»
حالا این مادر هر بار که صدای سنتور یوسف در خانه می پیچد یا ذوقش برای موتورسواری و آینده را می بیند، به یک چیز فکر می کند؛ به قلب جوانی از خوزستان که هنوز، جایی در سینه پسرش، درحال تپیدن است.
منبع: سلامت باشی
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب