تلفن های هوشمند می توانند خطر افسردگی سالمندان را بالا برند
به گزارش سلامت باشی، یک مطالعه جدید می گوید تلفن های هوشمند برپایه نحوه ی استفاده آنها از دستگاهها، می توانند در افسردگی سالمندان نقش داشته باشند.
به گزارش سلامت باشی به نقل از مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش می دهند افراد مسنی که بطور وسواس گونه از تلفن های خود برای چک کردن اخبار، تماشای ویدیو یا بازی کردن به تنهایی استفاده می نمایند، بیشتر احتمال دارد از دیگران کناره گیری کنند و این امر خطر افسردگی آنها را بیشتر می کند.
«چین-چانگ هوانگ»، محقق ارشد و استاد دانشکده مددکاری اجتماعی راتگرز در نیوجرسی، اظهار داشت: «این موضوع به تعامل هدفمند در مقابل فرار الزامی از حقیقت برمی گردد. همین دستگاه می تواند شکاف بین عزیزان و جامعه را پر کند یا به عنوان دیواری برای دور نگه داشتن آنها عمل کند.»
برای مطالعه جدید، محققان نزدیک به ۲۶۰۰ بزرگسال ۶۰ ساله و بالاتر را که در ۸۷ جامعه در چین زندگی می کنند، بررسی کردند. به عنوان بخشی از این بررسی، شرکت کنندگان در مورد عادات تلفن هوشمند خود گزارش دادند و پرسشهایی مربوط به علایم افسردگی را تکمیل کردند.
نتایج نشان داد که سالمندان در صورت مشارکت اجتماعی محدود با دیگران و بدنبال آن اعتیاد به تلفن هوشمند، بیشتر در معرض مبتلا شدن به افسردگی هستند.
محققان دریافتند که وابستگی مشکل ساز به تلفن های هوشمند تقریبا در تمام موارد افسردگی تشخیص داده شده، مشهود بوده است. سالمندانی که به ندرت از تلفن های خود برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده می کردند، با بیشترین خطر مواجه بودند.
محققان گفتند که یافته ها نشان میدهد که تلفن های هوشمند اگر برای حفظ روابط بوسیله تماسهای ویدئویی، پیام رسانی و اشتراک گذاری عکس استفاده شوند، می توانند از سلامت روان حمایت کنند.
محققان دریافتند که دو گروه خصوصاً در مقابل افسردگی لطمه پذیر هستند.
گروه اول شامل مردان مسن با تحصیلات رسمی کمتر بود که علایم اعتیاد به تلفن های هوشمند را داشتند. آنها قادر به پیمایش برنامه های پیچیده نیستند، که سبب می شود بیش از تلفن ها برای سرگرمی های غیرفعال استفاده نمایند.
این مردان اگر برای ارتباط اجتماعی به شدت به همسر یا شریک زندگی خود متکی بوده و ارتباطات خانوادگی یا اجتماعی کمتری داشته باشند، می توانند در معرض خطر بیشتری باشند.
هوانگ اظهار داشت: «وقتی شریک زندگی خویش را از دست می دهند یا منزوی می شوند، تلفن آنها به جای یک پل، به یک تکیه گاه منزوی تبدیل می شود.»
گروه دیگر سالمندانی با درآمد و سطح تحصیلات بالا بودند که از اعتیاد به تلفن های هوشمند رنج می بردند، که نشان میدهد اگر زمان استفاده از صفحه نمایش جایگزین ارتباطات دنیای واقعی شود، ثروت و تحصیلات در مقابل تنهایی محافظت ایجاد نخواهند کرد.
هوانگ اظهار داشت: «با گذشت زمان، استفاده از دستگاههای دیجیتال همراه با عدم تحرک می تواند جایگزین تعاملات دنیای واقعی شود که به صیانت از سلامت روان کمک کرده، انزوا را عمیق تر و علایم افسردگی را بدتر کند.»
هوانگ اظهار داشت: «خانواده و دوستان باید سالمندان را تشویق کنند که از تلفن ها به روش هایی استفاده نمایند که از تعامل پشتیبانی کند نه سرگرمی های انفرادی. نیازی نیست استفاده از تلفن های هوشمند را منع کنید، اما نشان دهید که چه طور می تواند اجتماعی تر و هدفمندتر باشد.»
هوانگ اظهار داشت: «به جای این که یک سالمند را تنها بگذارید تا در ویدئوها بچرخد، اعضای خانواده می توانند او را در حلقه های اشتراک گذاری عکس، رشته های متنی و تماسهای ویدئویی برنامه ریزی شده که به پر کردن شکاف های بین نسلی کمک می نماید، درگیر کنند.»
بطور خلاصه همین دستگاه می تواند شکاف بین عزیزان و جامعه را پر کند یا به عنوان دیواری برای دور نگه داشتن آنها عمل کند. گروه دیگر سالمندانی با درآمد و سطح تحصیلات بالا بودند که از اعتیاد به تلفن های هوشمند رنج می بردند، که نشان میدهد اگر زمان استفاده از صفحه نمایش جایگزین ارتباطات دنیای واقعی شود، ثروت و تحصیلات در مقابل تنهایی محافظت ایجاد نخواهند کرد. هوانگ عنوان کرد: با گذشت زمان، استفاده از دستگاههای دیجیتال همراه با عدم تحرک می تواند جایگزین تعاملات دنیای واقعی شود که به صیانت از سلامت روان کمک کرده، انزوا را عمیق تر و علائم افسردگی را بدتر کند.
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب