داستان کبوتر نامه بر جنگ جهانی دوم که از دودکش یک خانه سردرآورد
سلامت باشی: سال ها بعد از جنگ جهانی دوم، اسکلت کبوتری در دودکش خانه ای در انگلستان پیدا شد که حامل پیامی رمزگذاری شده از آن دوران بود.
- سال ۱۹۸۲، مردی به نام دیوید مارتین درحال بازسازی شومینه خانه اش در روستای بلچینگلی در شهرستان ساری انگلستان بود که به چیزی عجیب برخورد کرد. داخل دودکش، اسکلت یک کبوتر قرار داشت؛ اما این فقط یک پرنده مرده نبود. به پای کبوتر یک کپسول کوچک قرمزرنگ بسته شده بود؛ همان نوع کپسول هایی که در جنگ جهانی دوم برای حمل پیام استفاده می شد. داخل این کپسول، تکه ای کاغذ قرار داشت که روی آن پیامی دست نویس دیده می شد. اما این پیام قابل خواندن نبود؛ متن از مجموعه ای از حروف تشکیل شده بود که بصورت گروههای پنج حرفی کنار هم نوشته شده بودند. در مجموع، ۲۷ گروه پنج حرفی روی برگه دیده می شد. این ساختار نشان می داد که پیام بصورت رمزگذاری شده نوشته شده است.
در طول جنگ جهانی دوم، بریتانیا شبکه ای گسترده از کبوترهای نامه بر در اختیار داشت که زیر نظر «سرویس ملی کبوترها» فعالیت می کردند. این پرندگان آموزش دیده بودند تا پیام های حساس را از مناطق جنگی یا سرزمین های اشغال شده به مراکز فرماندهی منتقل کنند. در حالی که ارتباطات رادیویی ممکن بود شنود شود یا تجهیزات مخابراتی در دسترس نبود، کبوترهای نامه بر روشی امن و مطمئن برای انتقال اطلاعات به شمار می رفتند. آنها می توانستند صدها کیلومتر پرواز کنند و با تأکید بر توانایی جهت یابی طبیعی خود، به محل اصلی نگهداری شان بازگردند. کپسول قرمز بسته شده به پای کبوتر نشان می داد که این پرنده احتمالا در خدمت نیروهای متفقین بوده است. بررسی های بعدی نشان داد که روی حلقه فلزی پای کبوتر، شماره ای حک شده که به سال ۱۹۴۴ متعلق می باشد. این موضوع موجب شد محققان حدس بزنند که پیام احتمالا در یکی از حساس ترین مقاطع جنگ ارسال شده است.
برخی کارشناسان باور دارند این پیام ممکنست در حوالی ششم ژوئن ۱۹۴۴، هم زمان با عملیات بزرگ متفقین برای آزادسازی فرانسه (معروف به روز دی) نوشته شده باشد. در آن زمان، نیروهای مقاومت فرانسه و واحدهای اطلاعاتی متفقین برای انتقال اخبار از تحرکات نیروهای آلمان نازی، به شیوه های ارتباطی امن نیاز داشتند. کبوترهای نامه بر یکی از ابزارهای کلیدی در این شبکه ارتباطی بودند. پس از کشف پیام، کارشناسان رمزنگاری تلاش کردند متن را رمزگشایی کنند. اما مشکلی اساسی وجود داشت: برای خواندن چنین پیام هایی به «دفترچه رمز» یا همان کلید رمزگذاری نیاز بود؛ دفترچه هایی که شامل جدول ها و دستورالعمل های تبدیل حروف به یکدیگر بودند. بدون دسترسی به آن کلیدها، رشته های پنج حرفی حدودا غیرقابل تفسیر هستند. از آنجائیکه خیلی از این دفترچه ها بعد از جنگ از بین رفتند یا محرمانه باقی ماندند، امکان رمزگشایی قطعی پیام فراهم نشد.
کارشناسان اداره اسناد ملی بریتانیا و متخصصان رمزنگاری بررسی های گوناگونی انجام دادند، اما در نهایت اعلام گردید که بدون در اختیارداشتن کلید اصلی، نمی توان با اطمینان پیام را خواند. بنابراین، محتوای دقیق این یادداشت همچنان یک راز باقیمانده است.
سرنوشت خود کبوتر هم تا حدی قابل حدس زدن است. به احتمال زیاد، این پرنده بعد از پروازی طولانی به خانه ای در بلچینگلی رسیده و روی دودکش فرود آمده است. شاید خسته بوده یا گرفتار صدمه شده و نتوانسته باردیگر پرواز کند. سرانجام، همانجا جان داده و برای دهه ها داخل دودکش باقیمانده تا این که بطور اتفاقی کشف شده است. این کشف یادآور نقشی است که حیوانات در تاریخ بشر، حتی در بزرگ ترین جنگ های قرن بیستم، بازی کرده اند. در دورانی که فناوری های پیشرفته ارتباطی وجود نداشت یا مطمئن نبود، کبوترهای نامه بر بخشی حیاتی از شبکه های اطلاعاتی بودند. تعدادی از این پرندگان حتی به خاطر خدماتشان مدال دریافت نمودند.
با گذشت بالاتر از ۸۰ سال از آن زمان، پیام این کبوتر همچنان خوانده نشده باقیمانده است. رشته ای از حروف بی معنا روی کاغذی زردشده که شاید روزی حاوی اطلاعاتی حیاتی در رابطه با یکی از مهم ترین عملیات های نظامی تاریخ بوده است. امروز این پیام بیشتر از آن که ابزار ارتباطی باشد، به یادگاری مرموز از گذشته ای تبدیل گشته که در آن، سرنوشت جنگ ها گاهی به پرواز یک کبوتر وابسته بود.
منبع: زومیت
خلاصه اینکه بنابراین، محتوای دقیق این یادداشت بازهم یک راز باقی مانده است.
سرنوشت خود کبوتر هم تا حدی قابل حدس زدن است. به احتمال زیاد، این پرنده پس از پروازی طولانی به خانه ای در بلچینگلی رسیده و روی دودکش فرود آمده است. شاید خسته بوده یا گرفتار لطمه شده و نتوانسته دوباره پرواز کند.
منبع: alijoon.ir
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب